مصرف پروتئین و باروری گاوهای شیری

مصرف پروتئین و باروری گاوهای شیری

با افزایش سطح تولید شیر، گاودارها ترغیب شده اند که از سطح بالاتر پروتئین که دارای سطح بالاتر پروتئین عبوری باشد استفاده کنند. انتظار می رود که سطح پروتئین در جیره گاوها در آینده افزایش یابد به خاطر بهبود شرایط مدیریتی و انتخاب ژنتیکی که با افزایش تولید شیر منجر میشود. سطح مناسب پروتئین برای گاوها در کتاب NRC بین ۱۷ تا ۱۹ درصد بیان شده است که ۴۰% ان پروتئین عبوری و ۶۰% ان پروتئین تجزیه پذیر سفارش شده است. رابطه دقیق بین سطح بالای پروتئین و تولید مثل مشخص نشده است. تعادل مناسب بین پروتئین قابل تجزیه و غیرقابل تجزیه می تواند سطح تولید مثل را حداکثر کند وسطح پروتئین در جیره را کاهش دهد و علاوه براین، سطح اوره خون را کاهش دهد که در بعضی از مقالات بیان شده است که سطح بالای ان باعث کاهش تولیدمثل میشود. به نظر می رسد که کلید تولید مثل خوب در گاوهای شیری تغذیه مناسب در اوایل شیرواری و مدیریت مناسب است. مهمترین زمان برای تعادل مواد مغذی برای گاوهای پرتولید از زمان زایش تا زمان رسیدن به اوج تولید است. پروتئین عبوری پروتئینی است که از شکمبه عبور می کند و در روده به اسیدهای امینه تجزیه شده و جذب میشود. پروتئین تجزیه شده در شکمبه که توسط میکروارگانیسمها استفاده نشود از دیواره شکمبه وارد خون شده و در کبد به اوره تبدیل میشود. این کار باعث محافظت از دام میشود چون امونیاک برای دام سمی است درحالیکه اوره سمی نیست. سپس اوره در ادرار دفع میشود یا از طریق بزاق به شکمبه برمیگردد یا اینکه از دیواره شکمبه عبور می کند و به شکمبه برمیگردد. درسالهای اخیر، تعدادی از محققین بیان کرده اند که تغذیه جیره های با پروتئین بالا ممکن است باعث کاهش تولیدمثل در گاوهای شیری بشود. تولید امونیاک از طریق متابولیسم پروتئین جیره در بدن بیشتر از ظرفیت بدن برای خنثی کردن و تبدیل امونیاک به اوره ممکن است بر تولید مثل تاثیر منفی بگذارد. از انجایی که تولید اوره و گلوکونئوژنز (تولید گلوکز از منابع غیرکربوهیدرات) همزمان با هم در اوج تولید اتفاق می افتد، گاوهای دریافت کننده پروتئین زیاد در جیره نیاز دارند که از انرژی برای تبدیل امونیاک به اوره استفاده کنند که باعث می شود تا انها دچار کمبود انرژی بشوند. علاوه بر این، غلظت بالای یون امونیوم ممکن است فرایند گلوکونئوژنز را کاهش دهد. محققین زیادی سعی کردند تا اثر سطوح مختلف پروتئین را بر عملکرد گاوهای شیری بررسی کنند.

مقایسه دو سطح پروتئین

کارول و همکاران از ۵۷ گاو اوایل زایش برای مقایسه دو سطح پروتئین ۱۳ و ۲۰ درصد استفاده کردند. نتایج در جدول زیر نشان داده شده است.

گاوهای مصرف کننده سطح بالای پروتئین، پروتئین مصرفی، امونیاک شکمبه ای و نیتروژن اوره ای بالاتر در پلاسما و موکوس واژن داشتند. تفاوت معنی داری در بین دو سطح پروتئین در تعداد روز تا اولین فحلی مشاهده شده، تعداد روز تا اولین تلقیح (۵۵ در مقابل ۵۹)، روزهای باز، یا تلقیح به ازاء ابستنی مشاهده نشد. تعداد روز تا اولین تخم گذاری برای گاوهای با سطح بالای پروتئین بیشتر از گاوهای با سطح پایین پروتئین بود (۲۲ در مقابل ۱۷ روز).

محققین اوکلاهما از ۱۴۶ گاو هلشتاین و جرزی استفاده کردند برای تحقیق در مورد عملکرد تولیدمثلی زمانیکه دامها دو سطح پروتئین (۱۵ یا ۲۰%) مصرف می کردند. جیره ها دارای سیلوی سورگوم و کنسانتره بود که پروتئین اضافی از طریق کنجاله سویا تامین شده بود. نسبت علوفه به کنسانتره ۴۵ به ۵۵ بود. گاوها برای تشخیص فحلی روزانه دو بار بررسی می شدند. تلقیح ۵۵ روز بعد از زایش شروع شد. نتایج در جدول ۲ نشان داده شده است.

 

 

سطح ۲۰% پروتئین باعث افزایش ۲۰ درصدی در تولید شیر شد، اما چربی و پروتئین شیر تفاوتی نداشت. غلظت پلاسمایی اوره به سرعت در گاوهای مصرف کننده جیره ۲۰% پروتئین افزایش یافت. اما تفاوت معنی داری از اثر سطح پروتئین بر تولید مثل مشاهده نشد.

مقایسه سه سطح پروتئین

جردن و سونسن ۳ سطح پروتئین (۱۳، ۱۶ و ۱۹%) را در جیره های حاوی کنجاله سویا، جو، سیلو و علوفه یونجه مقایسه کردند. جیره ها فرموله شدند تا نسبت ۳۰ به ۷۰ از علوفه به کنسانتره داشته باشند. نتایج در جدول ۳ امده است.


مقایسه فرمالدهید و دو سطح پروتئین

فولمن و همکاران از سه گروه ۲۰ راسی گاو برای مقایسه دو سطح پروتئین ۱۶ و ۲۰ درصد استفاده کردند درحالیکه نسبت علوفه به کنسانتره ۲۲ به ۷۸ بود. گروه سوم دامها جیره ۱۶ درصد پروتئین مصرف کردند درحالیکه کنجاله سویا با فرمالدهید فراوری شده بود. فراوری با فرمالدهید باعث افزایش پروتئین عبوری کنجاله سویا شد. نتایج در جدول ۴ بیان شده است.

نرخ ابستنی برای گروه دارای سطح بالای پروتئین کمترین حد بود. افزایش پروتئین عبوری در سطح پایین پروتئین نتایج مثبتی بر عملکرد تولید مثلی دام و نیز افزایش تولید شیر داشت.

در ازمایشی دیگر، کیام و همکاران نتایج ۲۲۴ گاو را بیان کردند. جیره با سطح پایین پروتئین دارای کنجاله سویای فراوری شده و نشده با فرمالدهید بود، درحالیکه سطح بالای پروتیئن فقط کنجاله سویای فراوری نشده داشت. نتایج در جدول ۵ بیان شده است.

دامهای با سن بالا نسبت به دامهای جوانتربه نظر می اید که بیشتر تحت تاثیر سطح بالای پروتئین قرار می گیرند. در این تحقیق بین کنجاله سویای فراوری شده با فراوری نشده تفاوتی وجود نداشت.

بطور کلی افزایش سطح پروتئین عبوری در جیره ها با سطح پایین پروتئین به بهبود عملکرد تولیدی و تولیدمثلی دام کمک می کند.