بررسی تاثیر استفاده از چربی در جیره بر عملکرد تولیدی گاوهای شیری

بررسی تاثیر استفاده از چربی در جیره بر عملکرد تولیدی گاوهای شیری

این مقاله به صورت meta-analysis and meta-regression است و از مقالات مرجع در زمینه تغذیه چربی می باشد.

در این مقاله نتایج حاصل از ۵۹ مقاله استخراج شده است.

چربی های بررسی شده عبارتند از پیه tallows، نمکهای کلسیمی چربی پالم (Megalac)، دانه های روغنی (تخم پنبه، افتاب گردان، سویا و یا روغن حاصل از انها)، چربی اشباع (prilled fat) و سایر نمکهای معدنی اسیدهای چرب (روغن ماهی، تخم کتان).

همانطور که در نمودار زیر مشاهده میشود تولید شیر با استفاده از نوع چربی نسبت به گروه شاهد افزایش پیدا کرد که بطور متوسط تقریبا ۱٫۰۵ کیلوگرم برای هر گاو در روز بود .

هیچکدام از چربی های استفاده شده در این بررسی پروتئین شیر را تحت تاثیر قرار ندادند .

همچنین با افزایش برخی از چربی ها در جیره غذایی میتوان کارایی تولید شیر را بهبود بخشید .

 

 

همانطور که در نمودار زیر مشاهده میشود مصرف خوراک با استفاده از چربیها بطور متوسط به میزان ۸۸۰ گرم کاهش یافت .

که این کاهش برای چربی پالم  Megalac، دانه های روغنی و نمکهای معدنی و پیه معنی دار شد اما برای چربی اشباع هرچند کاهش یافت اما معنی دار نشد. بیشترین کاهش در نمکهای معدنی سایر اسیدهای چرب بود که دو تا سه برابر سایر چربیها و به میزان ۲٫۱۱ کیلوگرم ماده خشک مصرفی را کاهش داد. هرچقدر تعداد پیوندهای دوگانه در چربی مصرفی بالاتر باشد میزان کاهش مصرف خوراک بیشتر است و چون نمکهای معدنی روغن ماهی و دانه کتان دارای پیوند دوگانه زیادی هستند مصرف خوراک کاهش بیشتری یافت.

 

 

همانطور که در نمودار زیر مشاهده میشود پیه، دانه های روغنی و نمکهای معدنی درصد چربی شیر را کاهش دادند اما مگالاک و چربی اشباع درصد چربی شیر را افزایش دادند. بیشترین کاهش مربوط به روغن ماهی و دانه کتان بود که ۴۸ درصد چربی شیر را کاهش دادند. روغن ماهی و دانه

کتان باعث کاهش تولید اسیدهای چرب شیر با منشا داخلی می شوند.

 

 

اما همانطور که در نمودار زیر مشاهده میشود تولید چربی شیر فقط در نمکهای معدنی کاهش یافت و در سایر منابع چربی افزایش یافت.

 

 

همانطور که در نمودار زیر مشاهده میشود درصد پروتئین شیر با استفاده از چربیها کاهش یافت که بیشترین کاهش در سایر نمکهای معدنی است. دلایل مختلفی برای کاهش پروتئین شیر با مصرف چربی بیان شده است که از ان جمله می توان به کاهش گلوکز در دسترس، افزایش مقاومت به انسولین، افزایش کارایی تولید شیر، و یا کاهش سوماتوتروپین خون اشاره کرد.

 

 

همانطور که در نمودار زیر مشاهده میشود تولید پروتئین در سایر نمکهای معدنی اسیدهای چرب کاهش یافت اما معنی دار نشد، و در سایر منابع چربی تولید پروتئین شیر کاهش نیافته است و حتی افزایش یافته است.

 

 

بطور کلی افزایش تولید شیر و چربی شیر همراه با کاهش ماده خشک مصرفی با استفاده از تغذیه چربی بیانگر بهبود کارایی تولید شیر است.

مجله تحقیقاتی علوم لبنی . شماره ۹۵ – ۲۰۱۲

 

عوامل موثر بر ترکیب شیر گاوهای شیری(Meta-analysis)

عوامل موثر بر ترکیب شیر گاوهای شیری(Meta-analysis)

چکیده

موضوع این مقاله بررسی موثرترین عوامل بر تولید ترکیبات شیر است. در این مقاله سعی شده است تا عواملی که در مزرعه قابل اندازه گیری هستند بررسی شود عواملی مانند مصرف خوراک، نمره بدنی، میزان علوفه جیره، و ترکیب شیمیایی جیره. بهترین معادله برای تخمین میزان چربی و پروتئین شیر تولیدی به صورت زیر است:

MFY = 0.351 (±۰٫۰۶۸) + ۰٫۰۳۸ (±۰٫۰۰۳)DMI (R2 = 0.27)

MPY = 0.552 (±۰٫۰۷۱) + ۰٫۰۳۱ (±۰٫۰۰۲) DMI – 0.004 (±۰٫۰۰۱) (R2 = 0.38)

 

که در ان MFY چربی شیر تولیدی

، MPY پروتئین شیر تولیدی

، FpDM میزان علوفه جیره

به صورت ماده خشک و DMI ماده خشک مصرفی است. ماده خشک مصرفی بر چربی و پروتئین شیر تاثیر گذار است و سطح علوفه جیره نیز بر پروتئین شیر تاثیر گذار است. بطوریکه کاهش علوفه جیره باعث افزایش درصد و تولید پروتئین شیر میشود. کاهش درصد پروتئین شیر با افزایش درصد علوفه در جیره به علت کاهش انرژی در دسترس است. رابطه مثبت بین میزان انرژی دریافتی از جیره تولید شده توسط کربوهیدراتها و میزان پروتئین شیر وجود دارد. اما افزایش انرژی جیره با چربی باعث کاهش پروتئین شیر میشود. افزودن چربی شیر اغلب باعث افزایش سطح تولید شیر می شود و میزان تولید چربی شیر یا تغییر نمیکند یا افزایش می یابد.

ماده خشک مصرفی، میزان NDF جیره و قابلیت هضم ماده الی از عوامل موثر بر تخمین تولید پروتئین شیر هستند [Rook et al. 1992]. چربی شیر با سطح علوفه، نسبت علوفه به کنسانتره، ترکیب کربوهیدرات کنسانتره جیره، چربی جیره، ماده خشک مصرفی و نحوه خوراک ریزی تحت تاثیر واقع میشود [Sutton .1989].

نمودار یک: رابطه بین تولید چربی شیر و ماده خشک مصرفی.

 

 

نمودار دو: رابطه بین تولید پروتئین شیر با ماده خشک مصرفی.

 

 

نمودار سه: رابطه بین سطح علوفه جیره و تولید پروتئین شیر.

 

 

 

اثرات اسید چرب بر تولید مثل در گاو شیرده

اثرات اسید چرب بر تولید مثل در گاو شیرده: خوب و بد

هلن پتی، دکتر دکتر

مرکز تحقیقات و توسعه کشاورزی و صنایع غذایی کانادا

مقدمه 

اخیرا، استفاده از چربی در تغذیه گاوهای شیری به منظور افزایش انرژی در رژیم غذایی و بهبود تولید مثل مورد توجه قرار گرفته . شناخته شده است که با این روش بالانس انرژی را تحقق بخشیده و به دلیل رشد و تکامل فولیکولیک چرخه تولید مثل را سریع ترطی کرده .  (Grummer and Carroll، ۱۹۹۱)

با این حال  Lucy و همکاران (۱۹۹۲) پیشنهاد کرد که این اسید های چرب است و نه انرژی اضافی که از طریق اسیدهای چرب فراهم می شود و باعث تخریب تخمدان می شود. اخیرا، اطلاعات جدید منتشر شده است که نشان می دهد که نوع اسیدهای چرب رژیم غذایی مهم است زیرا اسیدهای چرب فردی اثر مشابهی بر تولید مثل گاو شیری ندارد.

Fatty Acid Terminology

خانواده های مختلفی از اسیدهای چرب در خوراک وجود دارند از جمله : امگا ۳، امگا ۶، امگا ۷ و امگا ۹ هستند.

اسیدهای چرب امگا ۳ و امگا ۶ ضروری هستند چرا که هر دو برای سلامتی حیاتی هستند اما نمی توانند توسط سلول های بدن حیوان ساخته شوند و بنابراین باید از طریق غذا تامین شود.

اسیدهای چرب امگا ۳ نیز درماهیان آبهای سرد و آب شوربه وفوریافت می شود.

نشان داده شده است که اسیدهای چرب، می توانند در تولید پروژسترون  نقش مهمی ایفا کنند و اثر بارزی برتنظیم چرخه ی فحلی دارد  و همچنین اسیدهای چرب امگا ۳ وامگا۶ بقای ابستنی به ویزه درمراحل اولیه ی ان از طریق  تعادل تنظیم  صحیح هورمون ها افزایش میدهد

پروژسترون نه تنها رحم را برای تخمک گذاری جنین آماده می کند، همچنین قابلیت انقباض لایه های ماهیچه ای را کاهش داده واز انقباضات رحمی جلوگیری می کند که این مورد بحث مهمی در مورد کاهش سقط جنین در اوایل دوران بارداری شده و در حین بارداری باعث نرم شدن بلفت همبند شده که باعث میشود ماهیچه های رحم برای تطابق با جنین در حال رشد انبساط یابد . پتانسیل بهبود تولید مثل گاوهای شیری از طریق دستکاری رژیم غذایی یک مفهوم هیجان انگیز است و باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد.

استراتژی تغذیه در حقیقت  برای غلظت بیشتر پروژسترون در خون

تحقیقات بیشتری برای تعیین دلایل میزان تخمک گذاری بهتر برای گاوهای تغذیه شده با منبع غنی از اسیدهای چرب امگا ۳ ضروری است. پتانسیل بهبود تولید مثل گاوهای شیری از طریق دستکاری رژیم غذایی یک مفهوم هیجان انگیز است و باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد.

تشخیص مادر در دوران بارداری لقاح تخمک (اووسیت)در لوله ی رحمی صورت میگیرد

(عملکرد جسم زرد جهت میزان کافی از هورمون پروژسترون برای ادامه ی آبستنی ضروری است

شناخت ونگهداری از بارداری:

به منظور حفظ جسم زرد و حفظ بارداری ، بارداری باید توسط بدن تشخیصداده شود. این بدین معناست که جنین در حال رشد باید از خودش سیگنال خاصی تولید کند تا از لوتئولیز جلوگیری بعمل آید که در غیر این صورت چرخه ی فحلی به پایان می رسد.

نشان داده شده است که جنین اولیه ی گاو از خود پروتئین آبستنی خاصی تولید میکند

توانایی اینترفرون جنینی برای جلوگیری از ترشح رحم است

در این زمان تغذیه نقش مهمی در تنظیم هورمون ها و افزایش و حفظ دوران بارداری دارد

در تئوری، تغذیه اسیدهای چرب امگا ۳، پس از زایمان به دلیل کاهش سنتز پروستاگلاندینهای سری ۲، باعث می شود که تعداد روزهای اول تا آخر افزایش یابد. سنتز پروستاگلاندینهای سری ۲ پس از زایمان برای روشن شدن رحم لازم است، که منجر به بازگشت سیکلایدی طبیعی می شود. از سوی دیگر، تغذیه اسیدهای چرب امگا ۳ مرگ و میر جنین را کاهش می دهد..

بنابراین، تغذیه اسیدهای چرب امگا ۳ باید عملکرد کلی تولید مثل گاوها را در نتیجه بهبودی میزان بارداری، کاهش مرگ و میر جنینی بود

تولید کلی گاوهای شیری یک نیاز خاص برای توسعه استراتژی های مختلف تغذیه ای با توجه به مرحله تولید مثل گاوها وجود دارد. اسیدهای چرب برای تشخیص بهتر مادران (امگا ۳) ضروری است برای کسانی که برای گاوهای ساده تر (امگا ۶) مورد نیاز است. ما باید رژیم های غذایی برای اسیدهای چرب خاص برای عملکرد مطلوب تولید مثل را متعادل کنیم. تنها مشکل این است که اسیدهای چرب اشباع نشده (مانند امگا ۳ و امگا ۶) با میکروب های شکمبه بیو هیدروژنه می شوند و این اسید های چرب باید از شکمبه عبور کنند تا اثر بر روی تولید مثل داشته باشند. بنابراین این اسیدهای چرب باید در مقابل حمله میکروب های شکمبه محافظت شوند و اما باید در روده قابل هضم باشند و این برای روغن های آزاد نیز اهمیت بیشتری دارد.

نتیجه گیری

به طور عملی، می توانیم پنج استراتژی ممکن را برای بهبود تولید مثل گاوهای شیری خلاصه کنیم:

ترشح پروژسترون بیشترکه در نتیجه تأثیر مثبتی بر تشخیص بارداری و میزان بارداری داشته باشد.

تغذیه دانه کتان باعث افزایش غلظت پروژسترون در گاوهای شیری می شود.

تغذیه با اسیدهای چرب امگا ۳ باعث افزایش غلظت پروژسترون می شود.

اسیدهای چرب باعث بهبود بالانس منفی انرژی میشوند که در نتیجه باعث افزایش فعالیت تخمدانها و در نتیجه بروز فحلی میشود.

اسیدهای چرب باعث بهبود تولید هورمونهای استروئیدی در بدن میشوند ؛ خصوصا تولید پروژسترون که باعث ابقاء آبستنی و افزایش طول عمر جسم زرد  بر روی تخمدان می گردند.

اسیدهای چرب باعث تحریک فولیکول سازی چه از نظر تعداد و یا اندازه و یا افزایش رشد فولیکول میشوند.

تغییر دادن روند تولید و آزاد سازی هورمون پی جی اف ۲ آلفا که مسبب تحلیل جسم زرد  میباشد و باعث شروع سیکل جدید فحلی می گردد.

رشد گوساله­ های شیری

رشد گوساله­ های شیری

بر اساس آخرین برآوردها میانگین سن از شیرگیری در ایالات متحده آمریکا نشان می­دهد که ۷۰درصد گوساله­ ها در سن۷ هفتگی و یا پس از آن از شیر گرفته می­شوند.

در ۲۵ درصد از گاوداری­های مورد بررسی نیز از شیرگیری از هفته ۹ به بعد بوده است. توجه کنید که گوساله­ ها در سن ۳ هفتگی از لحاظ فیزیولوژیکی آماده از شیرگیری هستند و بخش شکمبه آن­ها به اندازه کافی توسعه یافته است. از این رو بسیاری از گاوداری­ها فرصت خوبی در کاهش سن از شیرگیری و کاهش زمان و هزینه­های نگهداری گوساله­ها دارند.

از شیرگیری زودهنگام گوساله ­ها عقیده جدیدی نیست ولی با توجه به بسیاری از موارد مدیریتی بایستی دقت زیادی داشت.بنابراین برای دستیابی به یک استراتژی در کاهش زمان از شیرگیری بایستی به مواردی رشد و توسعه مطلوب شکمبه توجه داشت.

رشد و توسعه شکمبه: کلید موفقیت

چه عاملی برای موفقیت آمیز بودن زود هنگام از شیرگیری ضروری است؟ زمانی که گوساله شروع به خوردن غذای خشک می­کند (به ویژه استارتر)، شکمبه شروع به تأمین مواد غذایی حاصل از تخمیر کرده و جمعیت باکتریایی شکمبه شروع به رشد می­کند.

تخمیر ترکیبات نشاسته­ای غلات سبب تولید اسیدهای چرب فرار(VFA)به ویژه بوتیرات می­شود که سبب رشد پاپیلاهای شکمبه و فعالیت متابولیکی شکمبه می­شود.

پس از حدود۳هفته از شروع مصرف ماده خشک، شکمبه گوساله به اندازه کافی باکتری­هایی دارد که در تخمیر کافی مواد خوراکی مصرفی به منظور تأمین مقادیر متنابهی انرژی نقش دارند.

باکتری­های شکمبه خودشان نیز سبب تأمین بخش مهمنی از مواد مغذی برای گوساله می­شوند.پروتئین میکربی از این دسته از مواد است که در شکمبه تولید می­شود و در روده باریک هضم و جذب می­شود.

پروتئین میکربی بسیار قابل هضم است و حاوی پروفایل بسیار مناسبی از اسیدهای آمینه مورد نیاز برای رشد گوساله است.از منظر مدیریتی می­توان با در دسترس قرار دادن آب(به صورت آزاد)و غلات با کیفیت در اولین روزهای پس از تولد به رشد و توسعه شکمبه کمک کرد.بر این اساس، تا هفته۳تا ۴ زندگی شکمبه گوساله می­تواند به خوبی رشد و توسعه یابد و برای دریافت یک جیره جامد آماده شود.

هرچه هضم نشاسته به وسیله گوساله زودتر انجام شود، رشد و توسعه شکمبه هم زودتر صورت می­گیرد. حدود۲۱ روز پس از شروع مصرف غلات نیاز است تا پاپیلاهای شکمبه به خوبی رشد کنند.

این زمان رشد از زمان اولین مصرف غلات محاسبه می­شود که می­تواند از روز ۲ زندگی تا ۲۰ روزگی باشد. به همین دلیل است که مدیریت نقش مهمی در تعیین رشد و توسعه شکمبه و سن از شیرگیری دارد.بنابراین یاری کردن به گوساله در خوردن اولین لقمه­ های استارتر اثرات مثبت و قابل توجهی به شروع فرآیند توسعه شکمبه دارد.

نقش برنامه تغذیه­ای در تغییر ترکیبات شیر

نقش برنامه تغذیه­ای در تغییر ترکیبات شیر

عامل مدیریتی                                 درصد چربی شیر                         درصد پروتئین شیر

۱)مصرف خوراک (افزایش)                           افزایش                                   افزایش۲/۰ تا۳/۰ درصد

۲)افزایش تعدد و دفعات مصرف غلات               افزایش تا ۲/۰-۳/۰ درصد             افزایش جزیی

۳)کاهش مصرف انرژی                                 اثر کمی دارد                               کاهش۱/۰ تا۴/۰ درصد

۴) NFCزیاد (بیش از۴۵ درصد)                   کاهش تا۱ درصد و حتی بیشتر         افزایش ۱/۰ تا۲/۰ درصد

۵) NFCمناسب(۴۰-۲۵درصد)                     افزایش                                 حفظ سطح طبیعی پروتئین شیر

۶)سطح بیش از حد فیبر                             افزایش کم                           کاهش ۱/۰ درصد تا ۴/۰ درصد

۷)کمبودفیبر(کمتر از ۲۶ درصدNDF)         کاهش تا ۱ درصد وحتی بیشتر         کاهش۲/۰ تا ۳/۰ درصد

۸)اندازه ذرات کوچک               کاهش تا ۱ درصد و حتی بیشتر                     افزایش۲/۰ تا ۳/۰ درصد

(اگر درصد ذراتی که اندازه شان بیشتر از۱سانتی متر باشد کمتر از۱۵ درصد باشد)

۹)پروتئین خام زیاد باشد                                         بدون اثر                                 افزایش چنانچه اگرجیره قبلی دچار کمبود باشد

۱۰)درصد پروتئین خام کم باشد                            بدون اثر                               کاهش چنانچه دچار چنانچه کمبود پروتئین داشته باشیم

۱۱)پروتئین عبوری(۳۳ تا ۴۰ درصد پروتئین خام)     بدون اثر         افزایش (چنانچه جیره قبلی دچار کمبود باشد

۱۲)چربی جیره (بیش از۸-۷ درصد)                            پاسخ­ها متنوع است         کاهش ۱/۰ تا ۲/۰ درصد

البته توجه داشته باشید که جیره­ هایی با فیبر کم، کربوهیدرات­های غیر فیبری زیاد، حاوی ذرات کوچک علوفه و

یا دارای سطوح علوفه­ای کم ممکن است سبب افزایش پروتئین شیر شوند اما به شدت چربی شیر را کاهش می­دهند

. بنابراین این نحوه از تغذیه راه مناسبی برای افزایش میزان مواد جامد (غیر از چربی) شیر نیست.این نوع از

برنامه­ های تغذیه­ ای سبب بروز اسیدوز، لنگش و مصرف متغیر خوراک می­شود؛ اینچنین گاوی سالم نیست.

اثر افزودن چربی و روغن به جیره بر ترکیبات شیر

اثر افزودن چربی و روغن به جیره بر ترکیبات شیر

بر اساس میزان و نوع چربی، افزودن چربی به جیره بر ترکیبات شیر اثر می­گذارد. به طور کلی، چربی برای میکروب­های شکمبه سمی است و سبب کاهش قابلیت هضم فیبر می­شود (زمانی که سطح چربی جیره از ۵ درصد بیشتر شود). چنانچه چربی عبوری استفاده می شود، میزان چربی جیره را می­توان به۶ تا ۷ درصد رساند.

در سطوح پائین چربی خوراکی در جیره، میزان چربی شیر به طور جزیی افزایش می­یابد و یا حتی تغییر نمی­کند. اما در سطوح بالای چربی در خوراک، شاهد کاهش چربی شیر خواهیم بود به ویژه که از چربی­های غیر اشباع استفاده شود.

اگر چربی و روغن مورد استفاده فاسد باشد، میزان چربی شیر حتی با مصرف سطوح کم چربی نیز کاهش می­یابد. در جیره­های پر چربی پروتئین شیر ۱/۰ تا ۳/۰ کاهش می­یابد؛ که می­تواند به دلیل کاهش گلوکز خون باشد.

اثر سطح علوفه جیره و شکل فیزیکی آن بر ترکیبات شیر

اثر سطح علوفه جیره و شکل فیزیکی آن بر ترکیبات شیر

جیره گاوهای شیرده بایستی دست کم حاوی ۴۰تا۴۵درصد ماده خشک علوفه باشد.البته این سطح تحت تأثیر سیلاژ ذرت و خوراک­های جانبی دارای فیبر بالا قرار دارد.مصرف پائین علوفه عامل اصلی افت درصد چربی شیر است که به دلیل سطح پائین فیبر می باشد.البته باید توجه داشته باشید که مصرف ناکافی علوفه، مصرف علوفه بی کیفیت و سطح پائینNDF در علوفه (به دلیل برداشت علوفه بسیار جوان و یا دیر هنگام در پائیز) همه به صورت مصرف ناکافی علوفه تعبیر می­شوند. مصرفNDFعلوفه­ ها بایستی ۹/ ۰ درصد از وزن بدن حیوان باشد (روزانه). سطوح پائین علوفه منجر به اسیدوز و لنگش می­شود؛ که در طولانی مدت سبب بروز مشکلات بهداشتی برای شکمبه و حیوان می­شود.

سطح پروتئین و چربی شیر تحت تأثیر شکل فیزیکی علوفه جیره قرار دارند. در این زمینه نوع و شکل علوفه از طریق القای مصرف انتخابی خوراک و القای مصرف غیر یکنواخت خوراک در طی روز اثرات منفی خود را برجا می­گذارد. علوفه­ ها و سیلاژهایی که با اندازه­های درشت خرد شده­اند عامل اصلی القای مصرف انتخابی هستند. از سوی دیگر، آسیاب و ریز شدن اجزای خوراک به طور منفی بر متابولیسم شکمبه اثر دارند و چربی و پروتئین شیر را کاهش می­دهند. اندازه ذرات جیره را مورد بررسی قرار دهید تا مطمئن شوید که فیبر مؤثر به اندازه کافی تأمین شده است.

دقت کنید که جیره به خوبی مخلوط شده باشد(TMR) و به طور یکنواخت بین گاوها توزیع شده باشد و وقوع مصرف انتخابی را به حداقل برسانید.

رابطه تخمیرات شکمبه و ترکیبات شیر

رابطه تخمیرات شکمبه و ترکیبات شیر

هضم فیبر در شکمبه سبب تولید اسیدهای چرب فرار(VFA) مثل استات و بوتیرات می­شود. بوتیرات منبع تأمین انرژی برای دیواره شکمبه است و بسیاری از آن به بتاهیدروکسی بوتیرات تولید می­شود. نیم دیگر چربی شیر از مخزن اسیدهای چرب موجود در گردش خون تأمین می­شود؛ که از ذخایر چربی در بدن، از محل جذب مواد غذایی و یا از متابولیزم چربی در کبد تامین می­شوند.

میکرب­های شکمبه پروتئین خوراک را به پروتئین میکربی تبدیل می­کنند که منبع اولیه اسیدهای آمینه ضروری گاو هستند. این نوع از اسیدهای آمینه در غدد پستانی به منظور تولید پروتئین شیر مصرف می­شوند. برای انجام این فرآیندها انرژی به صورت گلوکز لازم است. گلوکز نیز در کبد از پروپیونات (VFA) تولیدشده در شکمبه سنتز می­شود و یا اینکه به طور مستقیم از روده باریک جذب می­شود. چنانچه میزان ناکافی از پروپیونات از شکمبه جذب شود، گاو مجبور خواهد شد تا اسیدهای آمینه را برای تولید گلوکز مورد استفاده قرار دهد. در این حالت از میزان اسیدآمینه برای تولید پروتئین شیر کاسته می­شود.

وجود مقادیر مناسبی از انرژی و پروتئین در شکمبه برای انجام مطلوب تخمیر در شکمبه­ و بنابراین حفظ ترکیبات شیر ضروری است. بنابراین هرگونه عامل تغذیه­ ای یا مدیریتی که بر تخمیرات شکمبه اثر بگذارد می­تواند بر سطوح چربی و پروتئین شیر نیز اثر بگذارد. بنابراین فراهم سازی مقادیر کافی و مداوم انرژی و پروتئین و تامین مقادیر بالانس شده ای از کربوهیدرات­های قابل تخمیر و فیبر مؤثر، کلید اصلی حفظ سطح مطلوب ترکیبات شیر است.

مشکلی اساسی در این راه این است که تغذیه جیره­های پر انرژی و کم فیبر سبب افزایش پروتئین شیر و کاهش چربی شیر می­شود.

اثر وضعیت نمره بدنی بر ترکیبات شیر

اثر وضعیت نمره بدنی بر ترکیبات شیر

وضعیت نمره بدنی بسیار حایز اهمیت است به طوری که گاوهای شیرده پرتولید می­توانند از ذخایر بدنی خود در جهت تولید استفاده کنند.

چنانچه ذخایر بدنی در حداقل میزان باشد، تولید شیر و میزان ترکیبات شیر تحت تأثیر قرار می­گیرند. از سوی دیگر، چاق بودن بیش از حد نیز خطر بروز مشکلات متابولیکی را تشدید کرده و سبب سخت زایی می­شود.

کاهش وزن در اوایل شیردهی میزان چربی شیر برای یک مقطع زمانی کوتاه مدت افزایش می­دهد. البته همه گاوهای چاق و لاغر دچار کاهش چربی شیر در اواخر دوره شیردهی می­شوند. همچنین، چنانچه حیوان در زمان گوساله­زایی بسیارچاق یا بسیار لاغر باشد دچار کاهش درصد پروتئین شیر در این مرحله از شیردهی می­شود.

مطالعات نشان داده است که تغذیه سطوح پائین پروتئین طی سه هفته آخر پیش از زایش (دورهclose up) می­تواند سبب افت شدید پروتئین شیر شود.

اثر مصرف کنسانتره بر ترکیبات شیر

اثر مصرف کنسانتره بر ترکیبات شیر

با افزایش مصرف کنسانتره، هضم فیبر و تولید اسیداستیک کاهش و تولید اسیدپروپیونیک افزایش می­یابد. تولید اسیدپروپیونیک سبب تقویت متابولیسم و چاق شدن حیوان می­شود که در مقابل تولید چربی شیر قرار دارد. افزودن بافر به جیره سبب بهبود شرایط اسیدوزی شکمبه می­شود. اسیدوز بر پروتئین شیر اثر ندارد اما سبب کاهش چربی شیر می­شود. بنابراین بافر به حفظ چربی شیر کمک می­کند.

گاوهایی که سطوح بالایی از کنسانتره و یا مقادیر کمی از علوفه نسبت به کنسانتره مصرف می­کنند مستعد اسیدوز هستند حتی اگر به جیره آن­ها بافر افزوده شود.

بخش کربوهیدرات­های غیر فیبری(NFC) جیره به شدت قابل هضم هست و می­تواند بر چربی و پروتئین شیر اثر بگذارد. مقادیر بیش از حدNFC سبب کاهش قابلیت هضم فیبر و در نتیجه سبب کاهش تولید اسیداستیک می­شود؛ که به کاهش درصد چربی شیر منتهی می­شود (۱درصد و یا حتی بیشتر).

در این شرایط شاهد افزایش تولید اسیدپروبیوتیک هستیم که می­تواند سبب افزایش درصد پروتئین شیر۲/۰ تا ۳/۰ درصد شود. به طور کلی، میزان توصیه شدهNFC در جیره در محدوه۳۲ تا ۳۸ درصد از ماده خشک جیره قرار دارد تا شاهد حفظ مناسب سطوح چربی وپروتئین شیر باشیم.